St.Maarten - 11 november 2008
Het is vandaag Sint Maarten. De dag dat de kindertjes uit de buurt langskomen met lampionnen en een liedje. Voor snoep wel te verstaan. Snoep. Niet dat je denkt dat het hier alle dagen zo gaat, neen. Dat je niet denkt dat op een willekeurig zondagmiddag de bel gaat en een koor van schattige kinderen even een liedje komt zingen voor de aardige buurman. Neen, ze komen alleen op 11/11 tegen etenstijd en dan enkel om met hun grote handen te graaien in het zakje snoep van de buurman. Nou, deze buurman heeft er schoon genoeg van.

Ik type dit met een zaklamp tussen mijn tanden. Mijn huis is hermetisch afgesloten, geen lichtstraaltje verlaat mijn pand. Ik ben via de achterdeur naar binnen geslopen en heb buiten al mijn schoenen uitgedaan. Muisstil is het in huis. Op straat hoor ik wel van alles. “Tralalalala, Sint Màààrteeeennn. Snoep????’ De overbuurman hebben ze al te pakken.

Ik heb een schurfthekel aan die Sint Maarten gekregen. Vorig jaar nog. Zat ik lekker op de bank een boeiende film te kijken. Echt ontzettend boeiend. De bel ging en nietsvermoedend deed ik de deur open. Daar zag ik mijn buurjongentje voor mij staan. Lampion (die het overigens niet deed) in zijn linkerhand, grote jute zak in zijn rechter. ‘Hallo buurman…. Sint Maarten! Hebbie snoep?’ Ik had geen snoep. Ik had niets zoets in huis, behalve een paar suikerklontjes en een half afgekloven lollie (is weer een ander lang verhaal). Ik heb hem uiteindelijk een handje vol kroepoek gegeven. Cassave Kroepoek van Conimex. Hij kon er niet om lachen, ik nog minder. Sindsdien is onze relatie veranderd.

Nu kwam ik hem van de week tegen en hij hield mij scherp in de gaten. Ik zwaaide wat zenuwachtig naar hem. Hij stopte met voetballen en gaf me een I-Have-My-Eyes-On-You- gebaar. Toen sprak hij: ‘Nog drie dagen buurman. Nog DRIE DAGEN!’ Ik verslikte me in mijn lollie en rende snel mijn huis binnen. Deur op nachtslot. Het manneke is 4 jaar oud.

Ik heb geprobeerd mijn buurman aan te spreken op het gedrag van zijn zoon maar ik had niet het idee dat we ‘on the same page’ waren. Hij was zijn Harley Davidson aan het oppoetsen toen ik (wacht even, bel gaat, wie...)




zwager 1 - 11 november 2008
Bedankt voor de waarschuwing. ga direct het licht uit doen. op de tast ga ik vanavond verder.

elke week zo'n soort verhaaltje stel ik voor. werkt humeurverhogend.



Kim - 11 november 2008
Fantastisch!!!!

(voor mij is 11-11 een excuus om eindelijk weer eens een bak snoep in huis te halen. Koop altijd 6 zakken, terwijl er ieder jaar maar 3 kinderen langskomen...)


Babs - 11 november 2008
Treurig!
Volgend jaar in ieder geval drie hysterische dames aan je deur, heel hard gillend...wat is het bij DJ stil, is vast omdat hij ons niets geven wil!

PS: We moeten zowiezo nog een geleende smoking bij je terug brengen, of heb je die nog nodig voor aankomende feestdagen?


corina - 11 november 2008
tssss...
De eerstvolgende keer dat je bij ons bent, moet je eerst een liedje zingen voordat je een glas wijn krijgt...zal je leren! :-)


Roswitha - 12 november 2008
Er zit maar 1 ding op....verhuizen


*Martha* - 12 november 2008
Ik heb echt zó hard gelachen om je column!

Maar weet je dan niet meer hoe het was? Die weken van spanning en voorpret, het maken van de lampion, en na het lopen de schaal snoep trots naast je bed?? Die goeie ouwe tijd!

Ja, tenzij je een mandarijn of handje kroepoek kreeg natuurlijk... grrr... ;)


Jos - 12 november 2008
Hey Dirk,
Waar is de tijd gebleven dat wij zelf op zondagmiddag straatjes gingen schoonvegen bij de buren "voor een kwartje"...


Job - 13 november 2008
he dirkie,

als je in een flat woont komen ze minder vaak langs! dit jaar 0 kinderen! kan ik weer snoep van 11 hoog op mensen mikken.....


Alice! - 17 november 2008
Hey Dirkjan

Ik zag je zaterdag even in de kroeg! haha.. onze vriendelijke kinderman... :-)

mooi verhaal!



wendeline - 18 november 2008
Hi Dirk,
Misschien toch een beetje jaloers dat jullie in je jeugd geen Sint Maarten hadden met schoenendozen snoep naast je bed? Ik heb nog wel een zakje snikkers voor je hoor!
Maar bij de tandarts ben je vast wel weer blij met een spartaanse opvoeding.
liefs en groetjes, moeders


Plaats een reactie
Naam:
Code: Vul deze 4 cijfers in bij Code.
Reactie: