Boodschappendoos - 24 november 2008
Super de Boer had een actie waar ik wel warm van werd. Als je boodschappen kocht dan kreeg je spaarzegels en na een volle spaarkaart kreeg je een doos vol boodschappen. Gratis en voor niets. Wildenthousiast was ik, tegen het irritante af.

Veertig zegels moest ik hebben voor een volle spaarkaart. De eerste 25 zegels had ik zo bij elkaar. Toen kwam de klad er een beetje in. Want op gegeven moment zitten de keukenkastjes vol en puilt de koelkast uit. Zo had ik serieus acht stukken kaas gekocht (5 zegels), zes tubes tandpasta (2 zegels) en veertien pizza’s (Kijk, je bent vrijgezel of je bent het niet. 6 zegels).

Nadat ik mijn dertigste zegeltje had opgeplakt, heb ik een klein feestje gevierd. Paar vrienden opgebeld. Wijntje opengetrokken. Dansje gedaan. Je kent dat wel. Maar de actie liep nog een paar dagen en om eerlijk te zijn, lag ik er ’s nachts van wakker.

Zware tijden vragen om zware maatregelen. Zaterdagochtend de wekker en ik voor dag en dauw naar de super, op zoek naar de tweeverdiener die de weekendboodschappen ging doen. Zo struinde ik langs het winkelende publiek waarbij ik ongegeneerde blikken wierp in andermans winkelwagentje. Als ik het juiste stel gevonden had bleef ik hun volgen totdat ze gingen afrekenen. Ik sloot achter hen aan en wachtte mijn moment af. Ik moet toegeven, zweetdruppels verzamelden zich onder mijn oksels toen de kassajuf aan hun vroeg ‘Spaart u ook zegels’. NEE…NEE… NEEEEEE’ zond ik hun mijn gedachten. ‘Nee hoor, dank je’ zei hij. ‘MAAR IK WEL’ hoorde ik mijzelf schreeuwen. Drie paar ogen staarden mij vreemd aan en met een air van ongemakkelijkheid gaf de kassajuf mij de zegeltjes. Ik rekende vervolgens mijn rolletje drop af en ging op zoek naar de volgende weekendboodschappers. Achteraf volstrekt gênant, maar vooral achteraf.

Even later liep ik trots naar buiten met een Grote Boodschappen Doos onder mijn arm. Over arm gesproken, ik liep zo in de armen van de straatkrantverkoopster. Of ik een straatkrantje wilde kopen. Nee, ik ben blut. Toen ze me vroeg wat er allemaal in die boodschappendoos zat, wist ik dat ik verloren was. Aldaar, midden op straat hebben we de doos geopend en de spullen verdeeld. Ik liep naar huis met een pakje Tuc koekjes (paprika) en een fles Pantene Shampoo. Ze riep nog iets van bedankt en of ik dan gratis een krantje wilde. Ik heb niet meer omgekeken.


Johann - 24 november 2008
"Kijk, je bent vrijgezel of je bent het niet." ???? Heb ik een column gemist??


champagne - 24 november 2008
Ja, die vraag kwam ook meteen in mij op...


zwager 1 - 24 november 2008
Ik vind je een kanjer


Plaats een reactie
Naam:
Code: Vul deze 4 cijfers in bij Code.
Reactie: