Mijn frustratie - 14 december 2004
Het is onvermijdelijk. Wanneer man en vrouw een huis delen, ontstaan irritaties. Irritaties aangewakkerd door menselijke rituelen… gewoonten die diep snijden in de gemoedstoestand. Ik heb het dan over de splinter in andermans ogen, want ik kan namelijk heel goed door de balken in mijn ogen kijken.

Neem nu het ‘wakker worden’. Mijn vriendin staat zo’n drie uur eerder op dan ik! Om klokslag zeven uur gaat haar wekker. Ze gebruikt haar mobiele telefoon als wekker. PIEP PIEP PIEP TUUT TUUT PIEP. Luid en fel. Ik zit rechtop in bed. Mijn hart bonst in mijn keel en ik snak naar adem. Vriendin ligt roerloos naast me.
Wederom PIEP PIEP PIEP TUUT TUUT PIEP! Ze beweegt. Ze drukt met een hand de wekker uit. Ik ga weer liggen. Rust is wedergekeerd in huize Durieux(/Gierveld).
Ik lig lekker te slapen en droom over de azuurblauwe Caribische zee. De wind bolt de zeilen van mijn witte jacht en de …. PIEP PIEP PIEP TUUT TUUT PIEP! ALARM!
Het is vijf minuten later en de wekker gaat opnieuw. Ik sta te springen op bed en sla met mijn armen wild om mij heen. ‘’PIRATEN!’, schreeuw ik en sta op het punt te vechten voor mijn leven of wat waarschijnlijker is, over boord te springen van mijn luxe jacht. Dan open ik mijn ogen en ik zie de dageraad door de ruiten en haar naast mij inbed liggen, me met grote ogen aankijken.
Tot (en met) drie keer brult de wekker moord en brand voordat zij h’m definitief uitzet en uit bed komt. Mijn ochtend is definitief vermoord.
Nu hou ik heeeeeel veeeeel van Vriendin, maar …. kom op…. drie keer!!!! Waarom komt ze er niet gewoon direct uit als de wekker gaat? Ik kan maar één ding bedenken: ze wil me treiteren tot het bloed me onder mijn nagels vandaan komt. Nou, lief: Missie Geslaagd.

Ander voorbeeld: Naar de film!
We staan op het punt te vertrekken. Het is twintig over acht en om half negen begint de film. We zijn al laat en we moeten opschieten. Ik trek snel mijn schoenen aan en begeef me naar de gang om mijn jas aan te trekken. Binnen 40 seconden ben ik bij de voordeur, klaar voor vertrek.
Vriendin geeft eerst de planten water (?!) Daarna gaat ze zich boven omkleden. Beneden gekomen vraagt ze of het bloesje past bij haar broek. Wanneer ik “JA”zegt, weet ze dat ik dat alleen zeg om op te schieten. Ze stiefelt weer naar boven om zich nogmaals om te kleden. Voor de zekerheid.
Ik schreeuw nog tevergeefs: ‘We gaan naar de film! Niet naar een modeshow’. Er zijn 8 minuten verstreken. Ze komt in haar derde outfit naar beneden rent naar de keuken.
‘Ik ben zo klaar, moet alleen nog mijn haar doen.’
Ik sta in de gang, in mijn jas, sjaal en met wollen handschoenen aan. Ik zweet als een otter. 'Het haar doen’ is vrouwentaal voor de Total Make-Over. Het haar borstelen, gel erin, weer borstelen, frunniken enz. Dan lippenstift, eyeliner, mascara, rouge, luchtje hier, luchtje daar. Er zijn 13 minuten verstreken waarvan ik er ruim 12 in de gang wachtend heb doorgebracht.
Eindelijk verschijnt ze in de gang. Ze ziet er stralend uit. Ze doet haar sjaal om, handschoenen aan, jas aan, handschoenen weer uit, jas dicht en haar handschoenen weer aan. Dan begint de zoektocht naar haar fietssleutels. Die zijn nooit ergens. De handschoenen gaan weer uit.
De zoektocht naar de sleutels begint in haar jaszakken, (niets), vervolgt zich naar het schoudertasje die helemaal omgekieperd wordt, (niets), verplaatst zich naar de woonkamer (niets) en eindigt in de linkerzak van haar andere jas. Er zijn 17 minuten verstreken en ik heb uit frustratie drie happen uit mijn sjaal gebeten. Een plas zweet ligt rondom mijn voeten.

Samenwonen met een vrouw is een beproeving die ik dagelijks onderga. Het is de zuiverste vorm van zelfkastijding. Maar zonder pijn geen genot en zonder opoffering geen liefde. Ik zou nooit meer anders willen.
Lief, je ’t aime!


Emil - 15 december 2004
Even mijn complimenten over de vernieuwde site, leuke foto trouwens... wordt nu al jaloers dat je over een maand of twee gewoon lekker kan gaan surfen op die azuur blauwe zee van Bonaire.

Jouw frustraties zijn mijn frustraties, Dirk, ik kan me helemaal in de situatie vinden van het naar de film gaan... Maar dit komt bij vrouwen in meer situaties naar voren. Of je nu op visite gaat, naar een restaurant, een feestje, de vrouw heeft altijd op het laatste moment nog wel iets te prutsen. Alleen kan het nog erger, Marieke doet in een kwartier waar mijn schattebout wel eens een uurtje over kan doen. Haar haar wil niet zitten en ik hoor haar boven alweer stampvoetend en scheldend door het huis gaan... een deur wordt dichtgesmeten... en dan het moment van kledingkeuze. Ik ben zelf vaak in een minuutje of tien wel klaar, maar de vrouw moet een weloverwogen keuze maken van haar kleding (je weet maar nooit wie je tegenkomt op het feestje of bij de bios...). Op een gegeven moment komt de deadline van vertrek wel heeeeel dichtbij en je vraagt even netjes of ze al klaar is... NIET DOEN DUS!!!! Een spraakwaterval van frustraties door het niet willen zitten van het haar of kledingkeuze krijg je over je heen. Na ongeveer een uur is het dan zover, ze komt naar beneden en vraagt mij of ze er leuk uitziet. Ik zeg JA, we kunnen gaan (zelf toch nog tevreden), maar dan... nog ff een luchtje op doen en daar hebben we de tien minuten extra, want bij het opdoen van het luchtje gunt zij zichzelf nog een blik in de spiegel (shit!!!), haar haar zit toch niet zo goed als ze had gedacht... nog ff wassen en fohnen, beetje gel...etc...

Mijn oplossing om mijn frustraties te voorkomen(en misschien iets voor jouw om ook in te voeren): als de film om half negen begint.. of als je om acht uur ergens wil zijn? Vertel haar dat het een half uur eerder is, dan is ze over het algemeen op tijd klaar.


Heleen - 16 december 2004
Hallo daar.

Graag even een reactie op bovenstaande. Het wachten op is niet alleen voorbehouden aan mannen. Bij ons thuis is het namelijk precies andersom. Ik (de vrouw) sta dus geregeld op mijn man te wachten. Wanneer ik klaar sta voor vertrek, gaat mijn man nog "even" naar het toilet. Inmiddels weet ik dat dat een nummer twee betekent en dat ik rustig weer een kwartiertje kan gaan zitten op de bank. Of anders moet meneer nog even iets afmaken op de computer, nog even iemand bellen, nog even klussen in de schuur, nog even een hoofdstuk van een boek uitlezen, nog even echt dat laatste stukje van de film afkijken, nog even zijn haar doen....kortom....ik zit meestal nagelbijtend te wachten op de bank totdat het stoom uit mijn oren komt terwijl meneer zich van geen kwaad bewust rustig door het huis beweegt. Tegenwoordig neem ik het heft in eigen hand. Ik ga alvast achter het stuur zitten, start de auto, toeter een paar keer kort maar krachtig
................. en wacht rustig totdat mijn man uiteindelijk naast mij komt zitten.


Corina - 20 december 2004
jongens, jongens...jullie snappen er niets van...
je moet blijven zitten, niets doen...niets aan het handje... Dan neemt die ander vanzelf de verantwoordelijkheid op zich van HET OP TIJD ergens zijn....en kan jij alsnog- als die ander zuchtend bij de deur staat opzichtig met de sleutels te rinkelen- je schoenen en jas aandoen binnen die halve minuut diejulliemannennatuurlijkmaarnodighebben (yeh wright).

Oh ja...en geef gewoon een mooie, persoonlijk en met veel liefde uitgezochte wekker aan Marieke kado DJ, die op licht werkt of dolfijnengeluid!


Dirk Jan - 21 december 2004
TE KOOP GEVRAAGD:
Wekker,
die op dolfijngeluiden werkt,
of met koptelefoon.


Maarten - 21 december 2004
AANGEBODEN:
Vrouwenwekker,
loopt drie kwartier voor,
maar dat hoort zo.


Corina - 8 januari 2005
waar is die leuke column gebleven over ' haar frustaties' ?




W.Plasmans - 5 juni 2005
Hoi Dirk-Jan,

Leuke stukjes schrijf je.
Vooral die van de evenloppen van OMa( wat herkenbaar).
Oh ja, niet doen zo'n tatoo. Je bent echt zoals je bent niemand kan dat veranderen, alleen jijzelf. Maar wie ben ik? Je maakt zelf de dienst uit!

Zomaar een korte reactie ik ken je nog van vroeger uit de VEG tijd. Je ouders de groeten en jij succes.


Plaats een reactie
Naam:
Code: Vul deze 4 cijfers in bij Code.
Reactie: